Θες να τσουλίσουμε στους δρόμους, για μια ακόμη φορά;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν μπορώ να συμφωνήσω με το ότι είναι μια «ωραία εποχή για να είσαι ζωντανός» και γράφοντας αυτές τις γραμμές δεν έχω καν αποφασίσει ποια είναι η τελική μου γνώμη για το νέο δίσκο του ΛΕΞ. Είπα λοιπόν, να βάλω άλλη μια ακρόαση (ίσως την 30η; Δε ξέρω, δεν είμαι σίγουρος, κάπου χάνεται η αρίθμηση), ένα ποτό και να προσπαθήσω να ανακαλύψω τα συναισθήματα μου για τον δίσκο, εκφράζοντας τα εδώ, ξεκαθαρίζοντας φυσικά ότι ούτε με ενδιαφέρει, αλλά ούτε και μπορώ να προχωρήσω σε μια τεχνική ανάλυση του δίσκου. Ούτως ή άλλως, τα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας δεν ήταν το φόρτε μου και ούτε πιστεύω ότι τα καλοστημένα κείμενα κριτικής δίσκων στα main media έχουν να δώσουν το παραμικρό, πέρα από ένα μπούσουλα σε όσους δε θέλουν να ακούσουν τη μουσική ενός καλλιτέχνη, αλλά θα θέλουν διακαώς να την κρίνουν.
Ένα βασικό κριτήριο είναι ότι έχοντας μεγαλώσει (μεταξύ άλλων) με τους ήχους από τα Βόρεια Αστέρια και ζώντας τα πιο έντονα χρόνια της ζωής μου στις εποχές του «Ταπεινοί και Πεινασμένοι» και του «2ΧΧΧ» είναι προφανές ότι η σχέση μου με τη μουσική του ΛΕΞ δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Και αυτό πιθανό να ισχύει για τους περισσότερους από όσους έχουν βρεθεί σε ένα από τα πρώτα live του ΤΚΠ ή του 2ΧΧΧ – το Ιβανώφειο του 2018 παραμένει το highlight της ελληνικής χιπ χοπ σκηνής ό,τι και αν ήρθε μετά από αυτή τη συναυλία.
Ο ΛΕΞ με κάποιο τρόπο, ανά τα χρόνια, κατάφερε να εκφράσει μια ολόκληρη γενιά μέσα από τη δισκογραφία του. Ανέβασε τον πήχη σε πολύ υψηλά επίπεδα και ίσως αυτό είναι μια κατάρα που θα τον κυνηγά για πάντα – λες και ο καλλιτέχνης έχει κάποιο συμβόλαιο με το να γράφει πάντα «διαμάντια».
«Στα ακουστικά μου τσογλανων μουσική»…αυτό σκεφτόμουν όσο άκουγα το νέο δίσκο. Είχα σκαλώσει με τη σκέψη του αν αυτό που ακούω ή όχι είναι με κάποιο, αφαιρετικό τρόπο «μουσική για τσόγλανους» - χωρίς να θεωρώ βέβαια ότι στα 32 μου έχω δικαίωμα να με θεωρώ τέτοιο, άρα γιατί να μου το κάνει ο ΛΕΞ αυτό το χατίρι!
Η επόμενη σκέψη μου ήταν αν μπορεί αυτός ο δίσκος να κάνει αυτό που, κατ’εμέ, έκανε στο maximum το ΤΚΠ, το 2ΧΧΧ και το Metro και απέτυχε να κάνει το ΓΤΚ: να δημιουργήσει iconic στιγμές ανατριχίλας στο live. Θυμάμαι τη στιγμή που σκάει το βιτόριο στο Ιβανώφειο. Ο κόσμος ήταν εκεί (περίπου 5 χιλιάδες, όχι υπερβολές), καπνίζαμε και συζητούσαμε πίνοντας το ποτό μας υπό τους ήχους new school ήχων μέχρι που η στιγμή του «Η ζωή μας είναι ζάρι» έσκασε στη σκηνή και μας θύμισε ότι όντως, η ζωή μας είναι ένα γαμημένο ζάρι. Βάζω το βίντεο με κακή ανάλυση που βρήκα γιατί περιγράφει εξαιρετικά την ωμότητα αυτού του live.
Θυμάμαι την στιγμή του Intro στην περιοδεία του metro. Νομίζω ότι, παρότι στη Νέα Σμύρνη έγινε ένα μεγάλο μπαμ, ο τρόπος που η νύχτα έγινε μέρα στη Θεσσαλονίκη αποτυπώθηκε στο μυαλό μας μια για πάντα.
Έψαξα λοιπόν, αναζητώντας ένα νέο Vittorio ή ένα νέο Από του Υπονόμους στον «Μπάσταρδο», για την επόμενη τέτοια iconic στιγμή. Και για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω όντως ότι υπάρχει. Και δεν είναι μια. Είναι πολλαπλές iconic στιγμές που θα περιγράψω παρακάτω, απλά δεν είναι ίδιες με αυτό που είχαμε συνηθίσει – ή πιο σωστά που μας είχε συνηθίσει ο ΛΕΞ.
«Είμαι οκ μάνα» σε ένα σοβαρό μπιτ για intro είναι κάτι που χρειαζόμασταν. Παρότι ο ΛΕΞ έχει ένα σκασμό λεφτά, βρίσκει τον τρόπο να έρθει ξανά σε σύνδεση μαζί μας μέσα από το «Μπάσταρδο» universe του περπατώντας τον δρόμο από τη luben ματιά του «σε αυτό το χάος μας κανείς δε περιμένει» του TΚΠ, στην aggressive και επιθετική «μπόχα από τα σκουπιδιάρικα» του 2ΧΧΧ, στην πιο αισιόδοξη νότα μετά το 2020 που «ρωτάνε τον επόμενο μου στόχο» στο Όχι Σήμερα και καταλήγει στους δρόμους που «ποτέ δε ξεχνάνε» στο Metro.
Ας κάνουμε μια στάση σε αυτή τη διαδρομή γιατί την έγραψα σε 4 γραμμές και φάνηκε να την υποτιμώ. Θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλος βαθμός αυταπάτης σε όποιον και όποια ανάμεσά μας ταυτίστηκε κάποια στιγμή με το «Απλοί Άνθρωποι» και έχει την απαίτηση από τον καλλιτέχνη να γράψει κάτι παρόμοιο. «Ζορισμένοι μ’άνετοι, για αυτό κοιτάνε άναυδοι». Το γράφω και αισθάνομαι άβολα, γιατί αποτύπωνε όσο καλύτερα γίνεται τη ζωή του ΛΕΞ. Τη δική μου. Πιθανώς τη δική σου που διαβάζεις τώρα το κείμενο και μιας μεγάλης πλειοψηφίας ανθρώπων που ζούσαν μέσα στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης, των μνημονίων, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας. Εδώ δεν υπάρχει νοσταλγία, δεν υπάρχει μέλλον και παρελθόν. Υπάρχει μια βίαιη έκφραση μιας βίαιης κοινωνικής κατάστασης. Και είτε είσαι μέσα σε αυτό είτε όχι. Δεν υπάρχει ενδιάμεσο. Πλέον είναι σαφές ότι η ταύτιση δεν μπορεί να έρθει – σίγουρα όχι από μια κοινωνική ή ταξική σκοπιά. Ο ΛΕΞ γράφει για τον σεφ που του σερβίρει ωμά ψάρια και γουστάρει τα τραγούδια του δίσκου του. Οκ, fuck it, εδώ με χάνεις. Δεν έχω καμία ταύτιση πια, αλλά το θέμα είναι δικό μου αν ψάχνω την ταύτιση μου σε μια δυσμενή κοινωνική συνθήκη και περιμένω να την ακούσω από τον εκατομμυριούχο πια ΛΕΞ.
Όμως, οι εικόνες του «Black out» είναι εκεί για όλους εμάς. Κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο θα θελα να αλλάξει αυτός ο κόσμος και να είναι καλύτερος, σκέφτομαι και το ενδεχόμενο να πάνε όλα στραβά. Αυτές οι εικόνες στο κεφάλι (μου γαμάν τη ροή αρχικά, αλλά δευτερευόντως) είναι στο black out και είναι μια ωραία στιγμή στον δίσκο.
Από εκεί και πέρα, σίγουρα δεν είμαι ιδιαίτερα ψημένος με την καλλιτεχνική επιλογή για τραγούδια με μπιτ όπως αυτό στους «Καβατζόδρομους», αλλά δε μπορώ να πω με ασφάλεια ότι δε θα θελα να το τραγουδάω σουρωμένος ένα βράδυ στο residents που δε θα βγάζουν όλα απολύτως νόημα. Και αφού συμφωνήσουμε όλοι ότι το ΦΙΜΕ θα μπορούσε και να λείπει, το KFTN φέρνει ένα από τα καλύτερα μπιτ των τελευταίων δίσκων από Ortiz και το τρακ είναι αρκετά «metro-vibes».
Δεν ξέρω αν είναι κακή ιδέα να γράφεις ένα κείμενο με συνοδεία ποτού, αλλά το έκανα και στο 6ο κομμάτι του δίσκου αισθάνομαι αρκετά σίγουρος ότι ο δίσκος βελτιώνεται σταδιακά και το K.F.T.N. είναι πιθανόν το καλύτερο του τραγούδι για το ευρύ κοινό – «αυτος ο μικρός είναι μπάσταρδος», αλλά παρότι είναι «μπάσταρδος» τραγουδάει για τη δική του νεράιδα, χαίρεται που είναι ζωντανός, γιατί στην τελική εκεί είναι και η ουσία. Ο ΛΕΞ είχε μια καλλιτεχνική και προσωπική διαδρομή που κατάφερνε κάθε φορά να τη μεταδώσει μέσα από εικόνες και αυτό έκανε ξανά. Απλά αυτή τη φορά αυτές οι εικόνες ήταν αρκετά ξένες προς πολλούς από τους ανθρώπους που τον αγάπησαν. Δε νομίζω ότι είναι κάτι που δεν περίμενε κάποιος – είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας τόσο σπουδαίος καλλιτέχνης να γιγαντώνεται και τελικά μέσα στον καπιταλισμό να αλλάζει και την οπτική του για το τί εικόνες θα μεταφέρει και πώς. Και καλά κάνει.
Ο δίσκος μπορεί να μην αφήσει το αποτύπωμα των υπολοίπων σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά εμπορικά μπορεί να είναι ακόμη καλύτερος. Και αυτό που σκέφτομαι είναι ότι είναι κάπως δυστυχές να κρίνονται όλα με εμπορικό μέτρο, ακόμη και αν ξέρω καλά πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος. Αναρωτιέμαι πόσα έχει να μου αφήσει «η σκιά» σαν τραγούδι, όταν ανεβαίναμε στην επιφάνεια με τα «Πουλιά» να χαράζουν στο μυαλό μας μια για πάντα τα μάτια του αδελφού μας που ασχημαίνουν τα μάτια του όταν ζηλεύει. Αναρωτιέμαι αν οι στιγμές που «ποτέ δε ξεχνάμε» στο airmax έχουν οποιαδήποτε επαφή με τους Καβατζόδρομους και αν οι Καβατζόδρομοι, που στο δικό μου μυαλό δεν πολύ υπάρχουν, ενώνονται σε μια ευθεία γραμμή με κάποιο δρόμο «μετά τη Γαλατερία», αλλά κακά τα ψέματα δε την βρίσκω.
Τα παραπάνω δεν λένε ότι ο δίσκος δεν ήταν μια καλή δουλειά – αυτό είναι κάτι που δε με ενδιαφέρει, καθώς είναι ΛΕΞ και ΛΕΞ θα συνεχίσω να ακούω πιθανότατα για πάντα. Λένε απλά ότι ο δίσκος δεν κατάφερε να μου δώσει, όσο και αν το προσπάθησα, το βασικότερο συναίσθημα που γεννήθηκε μέσα μου κάθε φορά που άκουγα και ακούω τη μουσική του. Και εκεί είναι που αισθάνομαι ότι και εγώ αδικώ τον ΛΕΞ. Είναι άδικο να απαιτώ από έναν καλλιτέχνη να γράφει πάντα με τέτοιο τρόπο που θα μας κάνει να κοιταζόμαστε στα μάτια, να καπνίζουμε ένα τσιγάρο και να λέμε το μόνο πράγμα που βγάζει νόημα κάθε φορά που όλα πάνε σκατά.
Θες να τσουλίσουμε στους δρόμους, για μια ακόμα φορά;



