You Run, I Run: Παναθηναϊκός και Βαλένθια στη μάχη της απόλυτης ισορροπίας

Το τρίτο ματς της σειράς του ΠΑΟ με τη Βαλένθια ήταν ακόμη ένα μέρος μιας σειράς που δίνει ολοένα και περισσότερα στοιχεία σχολιασμού και ανάλυσης. Ωστόσο, όσο ετοιμαζόμασταν για την live εκπομπή μας στο Glassfloor ( την οποία μπορείτε να δείτε εδώ ), τίποτα δε κέρδιζε την σκέψη μου ότι ο μόνος τρόπος να αισθανθεί ασφαλής ο ΠΑΟ στη σειρά είναι να αφήσει τον ρυθμό της Βαλένθια να τον παρασύρει...και να την κερδίσει σε αυτόν.

Ναι, καλά διαβάσατε. Αυτή η τακτική, παρότι αν ακούσει κανείς τις περισπούδαστες εκπομπές που αναλύουν τους αγώνες αμέσως μετά τους αγώνες – δείγμα όχι ιδιαίτερου επαγγελματισμού σε επίπεδο ανάλυσης θα έλεγε κανείς, αλλά οκ ζούμε στην εποχή του clickbait- είναι κάτι που δε βγαίνει, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και δεν υπάρχει πιο τρανή απόδειξη από τα στοιχεία που μπορεί να αποκομίσει το coaching staff του Αταμάν από το πιο χαρακτηριστικό παιχνίδι αυτής της σειράς – το Game 2. Ο ΠΑΟ έχει το ταλέντο, το βάθος και το physicality να τρέξει και να παίξει στον ρυθμό της Βαλένθια. Όσο προσπαθεί να τον σπάσει και να μειώσει τις κατοχές των αγώνων, τότε θα πρέπει να περιμένει ένα 6/33 της Βαλένθια όπως στον πρώτο αγώνα – που κακά τα ψέματα δεν έρχεται κάθε μέρα. Η βασική σκέψη που με οδηγεί σε αυτό είναι ότι το analytics-based παιχνίδι της ομάδας του coach Martinez έχει στον πυρήνα του τρεις άξονες:

• Γρήγορες εκτελέσεις σε πρωτεύων ή δευτερεύων αιφνιδιασμό • Tag up στο επιθετικό rebound • Σκληρή, versatile αμυντική προσέγγιση με πίεση πάνω στην μπάλα, που επιδιώκει να αναχαιτίσει την διάθεση του αντιπάλου να παίξει μια σωστή σετ επίθεση.

Για να το εκλαικεύσουμε όλο αυτό θα μπορούσαμε απλά να πούμε: η Βαλένθια σε τρέχει στην επίθεση της και σε χτυπάει και σε κοιμίζει στην δική της πλευρά. Μιλάμε άλλωστε για την 4η καλύτερη άμυνα της φετινής Euroleague που δέχεται 114.4 πόντους ανά 100 κατοχές και μόλις 0.72 Πόντους Ανά Κατοχή από τον αντίπαλο χειριστή σε καταστάσεις Pick and Roll. Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στο τι κάνει η Βαλένθια στην άμυνα της με βάση το παρακάτω pie chart:

Οι αμυντικές καταστάσεις που αμύνεται πιο συχνά η Βαλένθια

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Βαλένθια, παρότι μια εξαιρετική συνολικά άμυνα έχει δύο αδυναμίες: η μια είναι η αδυναμία της να περιορίσει την παραγωγή catch and shoot για τον αντίπαλό της, γεγονός που οφείλεται στην πιεστική άμυνά της, που όταν σπάει, κόβεται στα δύο και παράγονται drive and kick επιλογές. Η άλλη; Το transition, στο οποίο η Βαλένθια δέχεται 1.06 πόντους ανά κατοχή.

Η εκτίμησή μου είναι ότι ο ΠΑΟ μπορεί να ακολουθήσει την Βαλένθια στον ξέφρενο ρυθμό της: έχει το ταλέντο να το κάνει. Έχει το βάθος και έχει πλέον και τα χαρακτηριστικά. Το να επιλέγει το set παιχνίδι απέναντι σε μια ομάδα που είναι 4η στη λίγκα σε deflections και κλεψίματα και να θέλει να παίξει μέσα από το post up παιχνίδι σε μια ομάδα με τόσο δραστήρια weak side είναι μια τακτική που θα βγει μόνο σε συγκεκριμένα σενάρια και με πολύ τύχη.

Αυτό λοιπόν είναι και η ιστορία του Game 3. Ο ΠΑΟ μπήκε με στόχο να σταματήσει το ρυθμό μιας ομάδας που στην πραγματικότητα δε σταματιέται. Η Βαλένθια μέσα στην ταχύτητα που επιβάλλει και το μοντέρνο playstyle της αφήνει χώρους – αρκεί να είσαι έτοιμος να τους διεκδικήσεις. Μου κάνει εντύπωση που ο ΠΑΟ επιλέγει να παίξει τον Lessort στο post στο σετ παιχνίδι, αλλά όχι σε post up seals στον πρωτεύων ή δευτερεύων αιφνιδιασμό. Εύκολοι πόντοι ως απάντηση στο γρήγορο παιχνίδι της Βαλένθια. Transition η Βαλένθια; Transition και ο ΠΑΟ: με τον ΤJ Shorts να τρέχει το γήπεδο, τον Ρογκαβόπουλο να εκτελεί στις γωνίες, τον Lessort σε post up seals.

Τα φθηνά tricks περί “να παίξει αλλαγές” αφενός είδαμε στο game 3 ότι δεν είναι παρά αερολογίες, λες και τα έμπειρα προπονητικά σταφ δεν γνωρίζουν αν πρέπει ή μπορούν να παίξουν αλλαγές ανάλογα τον αντίπαλο. Η Βαλένθια είναι μια ομάδα που με τους Montero και Badio επιτίθεται εύκολα σε όλες τις αλλαγές και βρίσκει εύκολους πόντους: κάτι που έκανε στο ΟΑΚΑ με ιδιαίτερη ευκολία. Για τον ΠΑΟ λοιπόν η λύση για την συνέχεια δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο μπορεί να σκεφτεί ο καθένας από μας σε ένα καφενείο ή σε ένα κανάλι στο youtube. “Παίξε αλλαγές” φώναξαν, χωρίς να έχουν δει ότι η Βαλένθια εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον ΠΑΟ σε τέτοιες συνθήκες, με πάνω από 1 πόντο ανά κατοχή. Τα ματς σε αυτό το επίπεδο απαιτούν μια συνολικότερη στρατηγική και η σειρά με τη Βαλένθια θέτει επί τάπητος το εξής ερώτημα:

- Θα επιδιώξεις να ρισκάρεις να χαμηλώσεις το tempo, βασιζόμενος κατά βάση στην δική της αστοχία ή θα τρέξεις μαζί της και θα την οδηγήσεις να τρέξει μαζί σου, κερδίζοντάς την σε ποιότητα σε ένα παιχνίδι που αποδεδειγμένα δεν μπορεί να διαχειριστεί πνευματικά όταν θα είναι close game;

Το θέμα λοιπόν για τον ΠΑΟ είναι να τρέξει με την ομάδα του Martinez. Γιατί μόνο έτσι θα μείνει κοντά. Και αν μείνει κοντά, είναι και αυτός που έχει το πλεονέκτημα. Αν δε μείνει κοντά, θα κυνηγάει και θα ψάχνει μια μεγάλη ανατροπή.

ΥΓ: Ο ΟΣΦΠ τελειώνει τη σειρά με τη Μονακό σουτάροντας πάνω από 1.3 PPP σε catch and shoot. Το κλειδί για την φετινή, ελίτ επίθεση του ΟΣΦΠ είναι αυτό. Θα το διατηρήσει και στα Play Off; Η βασική εκτίμηση είναι ότι μπορεί να το κάνει, καθώς ο ΟΣΦΠ παράγει ποιοτικά σουτ καθόλη τη διάρκεια της σεζόν. Πλέον, απλά σουτάρει με βάση την ποιότητα του ρόστερ του. Ο ΟΣΦΠ στα φετινά Play off, όπως βλέπετε και στο γράφημα, σουτάρει ή τελειώνει φάσεις μετά από στατική θέση σε πρωτοφανή επίπεδα για την εποχή Μπαρτζώκα, ενώ η αποτελεσματικότητά του στο pick and roll, λόγω της δεύτερης πεντάδας του, πλησιάζει την εποχή του Κώστα Σλούκα στον ΟΣΦΠ. Συγκεκριμένα, ο Evan Fournier παράγει 1.07 Πόντους ανά Κατοχή στο εκκωφαντικό 40% frequency σε pick and roll κατοχές και αυτό λέει τα πάντα για την ποιότητα του παιχνιδιού του Γάλλου, την ίδια στιγμή που το δίδυμο Joseph-Peters γράφει +37 πόντους ανά 100 κατοχές και 41% για τρεις όταν βρίσκονται μαζί  στο παρκέ, όπως με ενημέρωσε ο φίλος μου και προπονητής του μπάσκετ Γυναικών του Άρη, Θωμάς Αντωνόπουλος. Αυτά είναι στοιχεία που κάνουν τον ΟΣΦΠ πιο σοβαρό διεκδικητή από ποτέ!