Σημειώσεις για το κλείσιμο της σεζόν

Η Ευρωλίγκα μετά από ένα μαραθώνιο, φτάνει πλέον στο τέλος της. Στο σημερινό και πρώτο άρθρο μας στο Shot Clock, θα καταπιαστούμε με δύο στοιχεία που έχουμε ξεχωρίσει για τις δύο ομάδες. Από τη μια, οι λεπτομέρειες στην αλλαγή του Playstyle του ΟΣΦΠ στην επίθεση σε σχέση με την σεζόν-αναφορά 2022-23 και από την άλλη, οι προσαρμογές του coach Αταμάν τον τελευταίο ενάμιση μήνα που έχουν αλλάξει δραστικά την εικόνα του ΠΑΟ. Ο ΟΣΦΠ ανέδειξε τον εαυτό του ως μια επιθετική σταθερά του πολύ υψηλού επιπέδου.

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, ο φετινός ΟΣΦΠ είναι ο καλύτερος στην εποχή Μπαρτζώκα. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει η αναφορά του 2022-23 σαν “κορυφαία σεζόν” του ΟΣΦΠ από πλευράς εικόνας και απόδοσης, η πραγματικότητα είναι ότι η Ευρωλίγκα της φετινής σεζόν είναι πολύ ανώτερου επιπέδου και ο ανταγωνισμός καθορίζει εν πολλοίς και την εικόνα κάθε ομάδας και τα συμπεράσματα για αυτή. Αν θέλουμε να εξετάσουμε σε τεχνικό επίπεδο τις διαφορές του ΟΣΦΠ κατά την περίοδο του coach

Μπαρτζώκα το παρακάτω γράφημα είναι διαφωτιστικό, καθώς ενώ το playstyle παραμένει βασισμένο στις αρχές της Motion επίθεσης, έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό η αποτελεσματικότητα στις εκτελέσεις.

Η αποτελεσματικότητα του ΟΣΦΠ στα επιθετικά playtypes από το 2022-23 ως σήμερα.

Η σεζόν 2022–23 αποτελεί το απόλυτο σημείο αναφοράς της επιθετικής ταυτότητας της ομάδας. Ο Ολυμπιακός τότε παρουσίαζε κορυφαία αποτελεσματικότητα στο Catch & Shoot, αγγίζοντας περίπου το 1.21 PPP, κάτι που δεν προκύπτει απλώς από καλούς σουτέρ αλλά κυρίως από την ποιότητα δημιουργίας. Η μπάλα κυκλοφορούσε με συνέπεια, το spacing ήταν ιδανικό και οι αποφάσεις λαμβάνονταν μέσα σε flow συνθήκες, χωρίς πίεση χρόνου, με πολλές εκτελέσεις να είναι στο τέλος του χρόνου. Παράλληλα, τα Cuts κινούνταν επίσης σε υψηλό επίπεδο, περίπου στο 1.05 PPP, επιβεβαιώνοντας τη συνοχή, το timing και τη χημεία των παικτών στο πλαίσιο της motion. Συνολικά, επρόκειτο για μια ομάδα που δημιουργούσε ποιοτικά σουτ μέσω συνεργασίας και δεν εξαρτιόταν από την ατομική δημιουργία, που εν πολλοίς δεν υπήρχε και στο ρόστερ με εξαίρεση την παρουσία τότε του Κώστα Σλούκα. Στη μεταβατική περίοδο που ακολούθησε, παρατηρείται μια σταδιακή διαφοροποίηση. Η αποτελεσματικότητα στο Catch & Shoot αρχίζει να μειώνεται, ενώ η χρήση καταστάσεων Pick n Roll αυξάνεται ελαφρώς. Τα Cuts παραμένουν σε σχετικά σταθερό επίπεδο, χωρίς όμως να εξελίσσονται περαιτέρω. Η εικόνα αυτή υποδηλώνει μια ήπια μετατόπιση από το απόλυτα system-driven μοντέλο προς μια πιο creator-dependent προσέγγιση, που φέτος έχει έρθει ως κανονικό στοιχείο στο σύστημα του ΟΣΦΠ. Παρά την πτώση σε αποτελεσματικότητα σε catch and shoot, ο ΟΣΦΠ παράγει πολύ ποιοτικά σουτ – με εξαίρεση πολλές από τις επιλογές των Dorsey και Fournier οι οποίοι έχουν την απόλυτη ελευθερία κινήσεων στον αγωνιστικό χώρο.

Στο γράφημα βλέπουμε το ποσοστό που επιλέγουν Dorsey & Fournier για να επιτεθούν στο πλαίσιο του ΟΣΦΠ!

Efficiency (PPPP) by Common Play Type

Η αποτελεσματικότητα των Fournier & Dorsey ανά Play Type.

Μια ειδοποιός διαφορά είναι το πόσο καλύτερος και αποτελεσματικός είναι πλέον ο ΟΣΦΠ στο να επιτίθεται στα close out, φτάνοντας περίπου στο 0.93 PPP, με βασικούς εκφραστές σε αυτό τους Vezenkov, Ward, McKissic και Dorsey. Τα post ups βελτιώνονται επίσης σημαντικά, γεγονός που συνδέεται με το μέγεθος και το physical profile με μεγαλύτερη έμφαση στο physical παιχνίδι κοντά στο καλάθι. Αντίστοιχα, το Pick n Roll του handler παρουσιάζει σταθερή άνοδο, επιβεβαιώνοντας ότι η επίθεση περνά πλέον σε μεγαλύτερο βαθμό από τα χέρια των creators. Όλα τα παραπάνω, έρχονται σε αντίθεση με το μπασκετικό narrative ότι ο ΟΣΦΠ δεν έχει ικανούς σκόρερ, με τους Ερυθρόλευκους να είναι μια ομάδα που έχει τον φετινό MVP και σούπερ σκόρερ Σάσα Βεζένκοφ να σκοράρει 20 πόντους ανά 28 λεπτά και τους Dorsey και Φουρνιέ να έχουν έκαστος από 2

παιχνίδια με 30 πόντους απέναντι σε ομάδες 4άδας και 6άδας. Τα προβλήματα του γιατί ο ΟΣΦΠ έχει χάσει σε close games έχουν αναλυθεί εκτενώς στο κανάλι μας στο youtube. Ο ΠΑΟ βρίσκει ρυθμό την κατάλληλη στιγμή Η νίκη του ΠΑΟ απέναντι στην Μπαρτσελόνα δεν ήταν παρά μια σφραγίδα ότι η ομάδα του coach Αταμάν βρίσκεται σε μια περίοδο όχι απλά αγωνιστικής φόρμας, αλλά πιο σωστά θα λέγαμε χτισίματος αγωνιστικής ταυτότητας. Και ενώ αμυντικά και στη θέση “5”, υπάρχουν ακόμη ερωτηματικά που καλείται να απαντήσει ο coach – και τα προσεγγίζει με σωστή για μένα μεθοδολογία, στην επίθεση υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές στο πώς αποφασίζει η ομάδα και τι θέλει να κάνει όσον αφορά το usage και τη δημιουργία της. Ενδεικτικά τα δύο παρακάτω γραφήματα δίνουν μια ποιοτική εικόνα. Στο πρώτο

γράφημα βλέπουμε την σχέση points assisted & usage μέχρι τις 21.2 και στο δεύτερο μετά τις 21.2

Σχέση Pts assisted vs usage μέχρι 21.2

Η σύγκριση των δύο χρονικών περιόδων για τον Παναθηναϊκό αποτυπώνει με αρκετή καθαρότητα μια σημαντική μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο παράγεται η επίθεση: από μια πιο άναρχη κατανομή usage και δημιουργίας, σε ένα σχήμα όπου η ευθύνη συγκεντρώνεται περισσότερο στους primary creators, με ταυτόχρονη επανατοποθέτηση των υπολοίπων παικτών σε πιο ξεκάθαρους ρόλους, με χαρακτηριστικότερη την άνοδο των εκτελέσεων του Νίκου Ρογκαβόπουλου – παίκτη που στο Shot Clock

είχαμε αναδείξει ως αυτόν που θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος από την παρουσία του Nigel Hayes Davis.

Σχέση Pts assisted vs usage μετά τις 21.2

Από τις 21/2 και μετά, η εικόνα αλλάζει αισθητά. Ο Nunn ανεβαίνει ακόμη περισσότερο τόσο σε usage όσο και σε assisted points, εδραιώνοντας τον ρόλο του ως primary scorer και βασικό σημείο αναφοράς της επίθεσης. Παράλληλα, ο Σλούκας παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο δημιουργίας, αλλά με χαμηλότερο usage σε σχέση με τον Nunn, κάτι που υποδηλώνει έναν πιο καθαρό διαχωρισμό ρόλων ανάμεσα σε creator και finisher, πράγμα ζωτικής σημασίας για τον ΠΑΟ: όσο περισσότερο είναι η μπάλα στα χέρια του Σλούκα, τόσο ποιοτικότερες εκτελέσεις θα παράγονται για τον Nunn. Ο Grant κινείται

επίσης προς τα δεξιά στο γράφημα, αυξάνοντας τη συμμετοχή του στη δημιουργία, χωρίς όμως να ανεβάζει σημαντικά το usage του, λειτουργώντας περισσότερο ως secondary playmaker μέσα στη ροή της επίθεσης, ακριβώς όπως τη σεζόν 2023-24. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία είναι η μετατόπιση του Shorts, ο οποίος μειώνει το usage του ενώ παραμένει σε υψηλό επίπεδο assisted points. Αυτό δείχνει μια πιο στοχευμένη αξιοποίησή του ως creator μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις στις οποίες ο ίδιος μπορεί να αποδόσει – με τον σταρ του ΠΑΟ να είναι δεδομένα ένας παίκτης που αξίζει παραπάνω χρόνο συμμετοχής. Συνολικά, η μετάβαση αυτή δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός περνά από ένα μοντέλο “πιο άναρχης επιθετικής λειτουργίας” σε ένα μοντέλο με πιο ξεκάθαρη ιεραρχία στην επίθεσή του. Οι primary creators (Σλούκας, Nunn) συγκεντρώνουν μεγαλύτερο όγκο δημιουργίας με την υπόλοιπη ομάδα να χτίζεται γύρω τους σε συγκεκριμένους ρόλους όπως rim rollers (Lessort, Faried), catch and shoot απειλές (Ρόγκα, Χουάντσο). Ο coach Αταμάν μειώνει τον “θόρυβο” στην επίθεσή του και αυτό δείχνει να κάνει τον ΠΑΟ πιο επικίνδυνο από ποτέ για φέτος. #euroleague #paobc #olympiacosbc